Dean voelde het gewicht omhoog komen. Zo beschrijft hij hoe hij Nicole vier jaar lang in hun relatie blokkeerde. Ze ontmoetten elkaar op Bumble in 2015, kregen een gedeelde opvoeding in Chicago en bouwden snel samen een leven op. Kinderen waren een deel van de toekomst. Het huwelijk lag op tafel, hoewel Dean toegeeft dat hij het nooit echt gewild heeft.
Een tijdje werkte het. Ze vochten zelden. Ze praatten over alles. Maar in 2022 veranderde er iets.
Dean zegt dat Nicole verteerd werd door het discours over ‘genderoorlogen’. Ze klaagde voortdurend over mannen. Hij beweert dat hij vooruitstrevend is, maar deze nieuwe negativiteit duwde hem over de rand. Hij heeft het dus niet met haar uitgemaakt. Hij sprak niet eens met haar. Hij blokkeerde zojuist haar nummer en sociale media op een middag terwijl ze aan het werk was.
In de maanden die volgden probeerde Nicole hem via vrienden te bereiken. Dean voelde alleen maar opluchting. Hij heeft de juiste keuze gemaakt, zegt hij. Absoluut de juiste keuze.
Dit is niet alleen het verhaal van Dean. Het is een symptoom van een bredere, verontrustende verschuiving in de manier waarop we relaties beëindigen. In het bijzonder hoe het “ghosten van langetermijnpartners** alarmerend gebruikelijk wordt voor millennials en generatie Z, en daarmee de traditionele scheidingsnormen tart.
Het verdwijnende partnerfenomeen
Ghosting – het verbreken van alle communicatie om een romance zonder uitleg te beëindigen – was vroeger het domein van daten in een vroeg stadium. Je veegt naar rechts, je chat twee dagen en ze verdwijnen. Acceptabel, of op zijn minst begrijpelijk.
Maar een meerjarige verbintenis beëindigen door simpelweg je partner te bevriezen is iets anders. Eind juni benadrukte Vogue UK de trend van ‘het verdwijnende vriendje’. Vrouwen worstelen met de schok van partners die uit het niets verdwijnen, zelfs als alles ‘schijnbaar goed ging’.
De weegschaal is moeilijk om je hoofd omheen te wikkelen. Uit een onderzoek van het Thriving Center of Psychology bleek dat 84 procent van de millennials en generatie Z zegt dat ze door een voormalige partner zijn geghost.
Dating.com erkende zelfs de omvang van het probleem door een ‘chief breakup officer’ in te huren voor $3.000 per maand. De baan? Beëindig de relaties van anderen, zodat de klanten dat niet hoeven te doen.
Is dit luiheid? Lafheid? Of iets anders?
Waarom mensen kiezen voor geen contact
Het internet heeft het sociale contract van scheiding veranderd. Vroeger geloofden we dat als je iemand offline kende, verantwoordelijkheid er toe deed. Niet meer. De verwachtingen rond de sluiting kelderen.
Op de subreddit r/ghosting zijn overal discussies over verdwijnen na lange relaties te vinden. Redditors proberen de psychologie erachter te ontleden.
Eén gebruiker beschreef het beëindigen van een relatie van anderhalf jaar omdat een partner iets zei dat hem dwars zat. In plaats van te praten negeerde de gebruiker haar, liep weg en blokkeerde haar totdat wederzijdse vrienden de partner vertelden dat het voorbij was.
Sumi, een 36-jarige inwoner van San Francisco, deed na 18 maanden hetzelfde met zijn vriendin. Hij heeft al vier weken geen contact meer. Hij is niet van plan contact op te nemen.
Generatie Z leidt deze aanval.
Analysebureau Talker Research ontdekte dat 60 procent van Generatie Z de banden met een familielid of geliefde zonder afsluiting heeft verbroken, een percentage dat aanzienlijk hoger is dan bij oudere generaties. Ze doen het niet alleen tijdens het daten. Ze doen het met vrienden. Met ouders. Sommige TikTok-trends moedigen zelfs aan om je ‘hele bloedlijn’ te ghosten als een grensverleggende oefening.
Het is geësthetiseerd. Liefdesverdriet wordt omgezet in sociale inhoud. Het virale onderschrift luidt: “Ik heb de liefde van mijn leven geghost, geloof me, het kan me geen fuck schelen.”
Het duidt op onthechting. Het duidt op vrijheid.
Is het misbruik, vermijding of gewoon moderne daten?
Liesel Sharabi, universitair hoofddocent aan de Arizona State University, waarschuwt dat we iets essentieels verliezen.
“We lopen het risico de menselijkheid en het fatsoen te verliezen waarvan we van iemand zouden verwachten dat ze ons tonen bij het beëindigen van een relatie.”
Ze merkt op dat het opgroeien met dating-apps ervoor zorgt dat ghosting een standaard onderdeel van de ervaring wordt, ook al doet het pijn. Digitale communicatie neemt de wrijving van face-to-face conflicten weg, waardoor het gemakkelijker wordt om te verdwijnen.
Becca Hansel, een therapeut in Los Angeles, biedt een ander perspectief. Ze ziet ghosting niet altijd als kwaadaardigheid, maar als een zenuwstelselstrategie.
Mensen met een vermijdende of ongeorganiseerde hechtingsstijl beschouwen emotionele nabijheid of conflicten vaak als bedreigend. Het onder ogen zien van het verdriet of de woede van een partner vereist het tolereren van ongemak waar hij niet mee om kan gaan. Ghosting wordt een manier om aan die overweldiging te ontsnappen.
“Ze vinden het niet leuk om je pijn te doen”, legt Hansel uit. “Maar het is een ongezond coping-mechanisme.”
Er is echter een donkere kant. Soms is ghosting de enige uitweg.
De veiligheidsuitzondering
Ashley, 25, woont in Seattle. Bijna vier jaar lang nam het alcoholgebruik van haar vriend toe. Zijn gedrag werd emotioneel beledigend.
Het uitmaken met iemand die onstabiel en agressief is, is angstaanjagend. Ashley overtuigde zichzelf ervan dat een gesprek tot meer pijn, meer schuldgevoelens of erger zou leiden. Dus verdween ze.
Ze heeft haar sociale media verwijderd. Ze negeerde weken, maanden, jaren van telefoontjes en sms’jes. Ze verkoos veiligheid boven beleefdheid.
“Als iemand zich niet emotioneel of fysiek onveilig voelt, denk ik niet dat hij of zij die persoon een verklaring verschuldigd is”, zegt Hansel.
Ashley’s geval benadrukt waarom het gesprek niet zwart-wit is. Niet alle ghosting op de lange termijn komt voort uit egoïsme of ‘ick’ over politieke meningsverschillen. Soms is het overleven.
Maar voor Dean, voor Sumi, voor de duizenden die “geloof me, het maakt me niet uit” op TikTok posten, is het iets anders.
Ze liepen geen gevaar. Ze vluchtten voor ongemak.
En ze hebben er een goed gevoel bij.
Dean denkt nog steeds dat hij gelijk heeft. Het gewicht is weg. Nicole is in het verleden.
Maar laat iemand zonder afsluiting een litteken achter bij degene die het heeft gedaan? Uit de gegevens blijkt dat we er steeds beter in worden. Of we beter worden mensen, de geschiedenis heeft nog niet beslist.
Misschien maakt het Dean niet uit.
