Ze worden niet zomaar rijk. Zij hebben het gebouwd.
Nieuw geïndustrialiseerde landen (NIC’s) zijn landen die hun economische macht verschuiven van landbouw naar productie, mijnbouw en bouw. Deze verandering vindt doorgaans plaats aan het einde van de 20e eeuw of het begin van de 21e eeuw. Het resultaat is een hogere levensstandaard dan in ontwikkelingslanden. Ook het handelsvolume nam aanzienlijk toe.
Maar hier is het probleem. Het is nog geen ontwikkelde economie.
Landen als de Verenigde Staten, Japan en West-Europa staan bovenaan de economische ladder. NIC’s stijgen nog steeds. Ze hebben meer inkomen. Ze produceren meer goederen. De laatste fase van hoge economische ontwikkeling is echter nog niet bereikt.
Eerste golf NIC
De erkenning van deze economieën begon aan het einde van de 20e eeuw. Vier plaatsen voerden de leiding.
Hongkong. Zuid-Korea. Singapore. Taiwan.
Deze economieën groeien snel. Ze verhuisden van boerderijen naar fabrieken. Andere landen volgden dit voorbeeld.
Kalkoen. Thailand. Maleisië. Mexico. Brazilië. Argentinië. Zuid-Afrika. Rusland. China. Indië.
Deze landen zijn aan het einde van de 20e eeuw tot het begin van de 21e eeuw geïndustrialiseerd. Het inkomen per hoofd van de bevolking is over het geheel genomen gestegen. Maar inkomen is niet alles. Dat de gemiddelde score hoog is, betekent niet dat iedereen een hoog ontwikkelingsniveau heeft.
India en China hebben grote populaties. Ondanks de omvang van de industrie is het inkomen per hoofd van de bevolking nog steeds laag. ze groeien erg snel. Maar de rijkdom wordt verdeeld over honderden miljoenen mensen.
Hoe zijn ze daar terechtgekomen?
Er bestaat niet één recept om een nieuw geïndustrialiseerde natie te worden. Er zijn veel verschillende methoden.
India maakt gebruik van importsubstitutie. Ze maken dingen in eigen land in plaats van ze in het buitenland te kopen.
Taiwan en Zuid-Korea zijn gefocust op exportgeleide groei. Ze verkochten het over de hele wereld.
Rusland steunt de winning van fossiele brandstoffen. Ze investeren in wat onder hun voeten ligt.
China trekt buitenlandse investeringen aan. Ze stellen zich open voor kapitaal van buitenaf.
Elk pad gedraagt zich anders. Er zijn compromissen voor iedereen.
Gemeenschappelijke onderwerpen
Hoewel de strategieën verschillend zijn, hebben NIC’s dezelfde kenmerken.
Politieke en economische hervormingen hebben doorgaans prioriteit. Burgerrechten werden uitgebreid. Liberalisering van de markt. Het juridische klimaat wordt steeds sterker. De concurrentie zal heviger worden. Privatisering van de industrie.
Het handelsliberaliseringsbeleid maakt het verkeer van goederen over de grenzen heen mogelijk. De investering gaat door.
In de meeste gevallen leidt industrialisatie tot meer handel. De economische groei versnelde. De deelname aan regionale handelsgroeperingen neemt toe. De stroom van buitenlandse investeringen, vooral uit ontwikkelde landen.
Het doel is duidelijk. Beklim de ladder.
De trappen zijn echter glad. De inkomsten groeien. De normen worden verhoogd. De kloof met de ontwikkelde landen wordt kleiner, maar is nog niet gedicht. Nog niet.
“De industrialisatie en groei van NIC is op verschillende manieren bereikt…”
Die diversiteit is de sleutel. Geen twee NIC’s zijn hetzelfde. Het mechanisme is anders. Resultaten variëren. De weg is niet recht.
Wat gebeurt er als goedkope arbeid verdwijnt? Of raken de middelen op? Of zijn de politieke hervormingen tot stilstand gekomen? In de volgende stap begint het daadwerkelijke testen.
