Grammarly, de schrijfhulpsoftware, heeft een nieuwe functie geïntroduceerd waarmee gebruikers feedback op hun werk kunnen ontvangen via AI-simulaties van vooraanstaande auteurs en academici – inclusief degenen die zijn overleden. Deze uitbreiding naar generatieve AI, onderdeel van een bredere rebranding onder de nieuwe naam Superhuman, roept serieuze ethische vragen op over intellectueel eigendom, toestemming en de commodificatie van expertise.
De opkomst van AI-aangedreven schrijfhulpmiddelen
Grammatica is geëvolueerd van een eenvoudige grammaticacontrole naar een uitgebreide AI-schrijfpartner. Het platform bevat nu chatbots, parafraseringstools, ‘humanizers’ die specifieke schrijfstijlen nabootsen, en zelfs AI-graders die academische prestaties voorspellen. De meest controversiële toevoeging is echter de optie ‘Expert Review’, die kritiek biedt die zogenaamd is geïnspireerd door echte individuen, zowel levend als overleden.
Gesimuleerde expertise: levend en dood
Gebruikers kunnen nu feedback vragen van virtuele versies van auteurs als Stephen King en Neil deGrasse Tyson, maar ook van wijlen William Zinsser en Carl Sagan. Grammarly vermeldt expliciet dat deze experts geen banden hebben met het product, en verduidelijkt dat de simulaties “alleen voor informatieve doeleinden” zijn. De AI-agenten zijn getraind in het werk van deze figuren, maar de wettigheid van het verzamelen van inhoud blijft onzeker.
Ethische zorgen en reacties
De praktijk heeft tot verontwaardiging geleid onder academici en schrijvers. Vanessa Heggie, een professor aan de Universiteit van Birmingham, veroordeelde Superhuman voor het ‘creëren van kleine LLM’s’ op basis van geschrapt werk, waarbij zonder toestemming werd gehandeld op basis van namen en reputaties. De beschikbaarheid van feedback van overleden historici, zoals David Abulafia, voedt de controverse nog verder.
Hoe het werkt: inspiratie versus goedkeuring
Grammaticaal beweert dat de AI suggesties geeft geïnspireerd door de werken van deze experts, in plaats van directe aanbevelingen. Jen Dakin, communicatiemanager van Superhuman, zegt dat de tool bedoeld is om gebruikers te wijzen op invloedrijke stemmen voor verder onderzoek. Uit onafhankelijke recensies blijkt echter dat de AI actief gebruik maakt van ‘ideeën’ en ‘concepten’ van overleden auteurs als William Strunk Jr. en Margaret Mitchell.
Academisch wantrouwen en uitbuiting
Historicus CE Aubin stelt dat dit systeem het diepe wantrouwen in AI binnen de geesteswetenschappen versterkt. Ze benadrukt dat echte experts niet betrokken zijn bij het produceren van deze beoordelingen en dat het reduceren van wetenschap tot louter werk voorbijgaat aan de persoonlijkheid van de wetenschapper. De praktijk is bijzonder flagrant omdat de geesteswetenschappen te maken krijgen met voortdurende aanvallen en bezuinigingen.
Effectiviteit en detectie
De nieuwe AI-tools zijn niet zonder gebreken. De plagiaatcontrole van Grammarly slaagde er niet in een direct citaat uit The Simpsons te detecteren, wat de beperkingen van de detectiemogelijkheden benadrukte. Ondanks deze tekortkomingen kan de functie studenten ertoe aanzetten om voor academisch werk op AI te vertrouwen, waardoor de grens tussen hulp en bedrog mogelijk vervaagt.
De toekomst van AI in het onderwijs
De uitbreiding van door AI aangedreven schrijfhulpmiddelen roept zorgen op over de toekomst van het onderwijs. Sommigen vrezen dat deze technologieën uiteindelijk leraren helemaal kunnen vervangen. Of dit een realistisch resultaat is valt nog te bezien, maar de trend wijst in de richting van een groeiende afhankelijkheid van kunstmatige intelligentie in academische omgevingen.
Samenvattend vertegenwoordigt Grammarly’s nieuwste artikel een zorgwekkende stap in de richting van het commercialiseren van intellectuele arbeid en het exploiteren van de erfenissen van schrijvers en wetenschappers zonder hun toestemming. De ethische implicaties van het simuleren van expertise – vooral van overledenen – zijn diepgaand, en de langetermijngevolgen voor de academische wereld blijven onzeker.
