Het uitgangspunt van de show Pluribus – een zich snel verspreidende bijenkorfgeest die de mensheid infecteert via buitenaards RNA – roept een intrigerende vraag op: hoe plausibel is een dergelijk fenomeen vanuit wetenschappelijk oogpunt? De show draait om een collectief bewustzijn dat wordt uitgezonden via radiogolven, waardoor de geïnfecteerden een verenigde entiteit worden. Hoewel het fictief is, nodigt het kernconcept uit tot analyse van hoe een dergelijk systeem theoretisch zou kunnen functioneren, en met welke beperkingen het te maken zou krijgen.
De biologische basis van collectieve overdracht
Het centrale idee van de show is dat geïnfecteerde individuen (“plurbs”) communiceren via onbewuste radiogolfemissies. Dit berust op de veronderstelling dat menselijke lichamen kunnen fungeren als zenders en ontvangers, waarbij gebruik wordt gemaakt van de inherente elektrische activiteit van het zenuwstelsel. Het uitgangspunt van de show suggereert een beschaving die in staat is deze biologische functie te manipuleren om een bijenkorfgeest te creëren.
Het menselijke zenuwstelsel werkt op elektrische signalen en maakt gebruik van geladen ionen in plaats van elektronen. Als een buitenaardse entiteit dit zou kunnen benutten en elk individu effectief in een radiozender met laag vermogen zou kunnen veranderen, zijn de gevolgen diepgaand. Het vermogen om traditionele communicatiebarrières te omzeilen en een naadloze informatieoverdracht te bereiken zou het bewustzijn zelf opnieuw definiëren.
De natuurkunde van collectief bereik
Als plurbs als radiozenders werken, wordt hun effectieve bereik beperkt door het uitgangsvermogen en de signaalverslechtering. De show schat een metabolisch vermogen van 80 watt per persoon, waarvan 10% bestemd is voor transmissie (8 watt). Uitgaande van isotrope emissie verzwakt het signaal met de afstand. Met een detectiedrempel van 1 microwatt per vierkante meter bedraagt het geschatte maximale communicatiebereik ongeveer 798 meter (een halve mijl).
Dit bereik benadrukt een belangrijke kwetsbaarheid: de effectiviteit van de bijenkorfgeest neemt snel af naarmate de afstand groter wordt. Uitgebreide communicatie zou versterkings- of relaissystemen vereisen, waardoor mogelijk detecteerbare handtekeningen zouden kunnen worden geïntroduceerd. De show bagatelliseert deze logistieke beperkingen en suggereert een naadlooser mondiaal netwerk dan de natuurkunde zou toestaan.
De werking van signaaloverdracht: AM en FM
De show gaat over hoe plurbs informatie kunnen coderen met behulp van radiomodulatie. Amplitudemodulatie (AM) omvat het variëren van de intensiteit van de draaggolf, terwijl frequentiemodulatie (FM) de frequentie verandert. Beide methoden maken digitale codering mogelijk, waarbij gedachten en gevoelens worden vertaald in binaire gegevens.
De menselijke auditieve perceptie beperkt echter de bandbreedte. Signalen onder 20 Hz of boven 20 kHz zijn zonder conversie niet waarneembaar. Dit suggereert dat de plurbs ofwel buiten het bereik van het menselijk gehoor opereren, ofwel een meer geavanceerde (en onopgemerkte) transmissiemethode gebruiken. De vermelding in de show van een specifieke frequentie (8.613 kHz) duidt op een potentieel communicatiekanaal, hoewel de beperkingen van menselijke detectie aanzienlijk blijven.
Bescherming tegen het collectief: kooien van Faraday
De show stelt kooien van Faraday voor als een middel om de bijenkorfgeest te verstoren. Deze metalen behuizingen blokkeren geen elektromagnetische golven, maar veroorzaken eerder tegengestelde golven die het binnenkomende signaal annuleren. De effectiviteit is afhankelijk van volledige afscherming, waardoor lekkage wordt voorkomen.
Dit concept benadrukt een potentiële zwakte in de overdrachtsmethode van de bijenkorfgeest. Het verstoren van het elektromagnetische veld rondom een individu zou de verbinding met het collectief kunnen verbreken, waardoor in theorie de autonomie hersteld kan worden. Volledige afscherming is echter moeilijk te bereiken, en de bijenkorfgeest kan zich aanpassen door verschillende frequenties of transmissiemethoden te gebruiken.
Implicaties en conclusie
De wetenschap achter Pluribus is een gedachte-experiment, dat de grenzen van biologische en fysische plausibiliteit verlegt. Terwijl een volledig functionele bijenkorfgeest die via radiogolven wordt uitgezonden, met aanzienlijke logistieke hindernissen wordt geconfronteerd, roept het kernconcept vragen op over de aard van bewustzijn, communicatie en collectieve intelligentie. Het fictieve scenario van de show dwingt ons na te denken over de ethische en praktische implicaties van een wereld waarin individualiteit wordt ondergebracht in een verenigd bewustzijn.
Het onderliggende uitgangspunt, hoewel speculatief, biedt een overtuigend raamwerk voor het verkennen van de grenzen van de menselijke verbinding en de potentiële gevaren van ongecontroleerde technologische vooruitgang.
