De Verenigde Staten worden geconfronteerd met een groeiende dreiging door China te worden voorbijgestreefd in de race om terug te keren naar de maan, een concurrentiestrijd die veel verder reikt dan nationaal prestige. De huidige staat van het Amerikaanse ruimtevaartprogramma wordt geplaagd door disfunctioneren, verschuivende prioriteiten en politieke inmenging, waardoor een omgeving ontstaat waarin China waarschijnlijk als eerste een maanlanding zal bewerkstelligen.
Politieke inmenging en programmachaos
De Amerikaanse inspanningen om terug te keren naar de maan zijn ondermijnd door grillige beleidsbeslissingen en onrealistische tijdlijnen. Voormalig president Trump, gedreven door het verlangen naar een snelle overwinning, versnelde willekeurig het schema voor maanlandingen en stelde een deadline van 2024 vast die experts algemeen onmogelijk achtten. Deze druk dwong NASA tot een chaotische strijd, waardoor de langetermijnplanning en duurzame ontwikkeling in gevaar kwamen.
De situatie werd verder gecompliceerd door bureaucratische machtsstrijd, congresmandaten voor verouderde technologie en frequente veranderingen in leiderschap. Een NASA-functionaris beschreef het programma als “een architectuur die geen enkele NASA-beheerder, voor zover ik weet, zou hebben geselecteerd.” Het bureau zat vast met een lappendeken van oude en nieuwe componenten, waaronder hergebruikte Space Shuttle-motoren en een capsule van een decennia oud project.
Het strategische voordeel van China
Terwijl de VS met interne hindernissen worstelt, voert China een stabiel, methodisch plan uit. Eind 2023 heeft China voor het eerst in de geschiedenis met succes maanmonsters van de andere kant van de maan teruggestuurd, wat zijn groeiende capaciteiten aantoont.
De aanpak van China staat in schril contrast met die van de VS: Peking geeft prioriteit aan betrouwbaarheid boven snelheid, investeert in infrastructuur voor de lange termijn en vermijdt het soort politieke bemoeienis dat NASA heeft verlamd. Deskundigen voorspellen dat China vóór 2030 astronauten op de maan zal laten landen, een tijdlijn die steeds realistischer lijkt gezien de consistente vooruitgang.
De inzet die verder gaat dan maanlandingen
De race naar de maan gaat niet alleen over het planten van vlaggen. Aangenomen wordt dat de maanpolen enorme hoeveelheden waterijs bevatten, een potentiële hulpbron voor toekomstige verkenning van de ruimte. Belangrijker nog is dat sommige wetenschappers geloven dat de maan aanzienlijke hoeveelheden helium-3 kan bevatten, een zeldzame isotoop die de energieproductie radicaal zou kunnen veranderen.
Als China deze hulpbronnen als eerste veiligstelt, zou het een strategisch voordeel behalen bij de ontwikkeling van fusie-energie en andere geavanceerde technologieën. Zoals een voormalige NASA-functionaris waarschuwde: “Als China als eerste de maan bereikt, zal dat meer zijn dan een punt van nationale trots voor Peking. Het zal een verklaring zijn dat de Amerikaanse eeuw officieel voorbij is.”
De Amerikaanse reactie
Ondanks de uitdagingen beschikken de VS nog steeds over aanzienlijke technologische voordelen. Vooral SpaceX is naar voren gekomen als een belangrijke speler, die innovatieve oplossingen en een flexibeler aanpak biedt dan traditionele overheidsprogramma’s.
De VS moeten echter hun interne disfunctie aanpakken om concurrerend te blijven. Dit betekent het stabiliseren van de financiering, het voorrang geven aan langetermijnplanning boven politieke kortetermijndoelen, en het bevorderen van een meer samenhangende strategie. Zonder dergelijke hervormingen lopen de VS het risico niet alleen de ruimterace te verliezen, maar ook hun positie als wereldleider op het gebied van wetenschap en technologie.
De toekomst van de ruimteverkenning hangt af van de vraag of de VS de zelf toegebrachte wonden kunnen overwinnen en hun engagement voor een duurzaam, goed gefinancierd ruimteprogramma kunnen herbevestigen. Anders zou de volgende grote sprong voor de mensheid heel goed door China kunnen worden gemaakt.
