Lockheed Martin to tytan przemysłu lotniczego. Firma jest jednym z największych zróżnicowanych producentów na świecie. Jednak nie zawsze tak było. Nowoczesna istota firmy pojawiła się w 1995 roku. W tym roku doszło do połączenia dwóch różnych gigantów. Lockheed Corp. i Martin Marietta Corp. zjednoczyły się pod jednym dachem.
Korzenie firmy sięgają głęboko w przeszłość. Lockheed Aircraft Co. została założona w 1926 roku. Martin Co. połączył się z American-Marietta Co. w 1961 roku, tworząc Martin Marietta. Obie firmy zbudowały własną reputację na długo przed fuzją w 1995 roku.
Skunk Works zmieniło wszystko. Lockheed stworzył tę tajną jednostkę podczas II wojny światowej. Stała się wiodącym producentem samolotów wojskowych w Stanach Zjednoczonych. Lista słynnych samolotów odrzutowych jest ogromna. Był myśliwiec F-104. Następnie pojawiły się samoloty rozpoznawcze U-2 i SR-71. Za nimi leciał myśliwiec stealth F-117A. To nie były tylko prototypy. Definiowali wojnę powietrzną przez dziesięciolecia.
Droga firmy nie zawsze była gładka. Na początku lat 70. pojawiły się trudności finansowe. Lockheed wyprodukował komercyjny odrzutowiec L-1011 TriStar. Ten projekt był katastrofą. Koszty wzrosły do niespotykanego dotąd poziomu. Firma była na skraju bankructwa. Interweniował rząd USA. Ogromne pakiety ratunkowe uratowały Lockheed przed upadkiem. Było to wyraźne przypomnienie, że lotnictwo cywilne to ryzykowny biznes.
Rozwój rakiet stał się kolejnym filarem siły. Systemy Polaris, Poseidon i Trident były rakietami balistycznymi wystrzeliwanymi z łodzi podwodnych. Byli krytyczni dla narodowych strategii obronnych. Przestrzeń również odegrała ogromną rolę. Lockheed pracował przy Kosmicznym Teleskopie Hubble’a. Firma zajmowała się budową i integracją systemów. Była to praca inżynierska obarczona wysokimi stawkami.
Lata 90. zapoczątkowały nową erę partnerstwa. Boeing Co. i Lockheed połączyły siły na początku lat 90-tych. Podpisali kontrakt na budowę myśliwca F-22 Raptor. To był myśliwiec stealth. Pierwszy lot odbył w 1997 r. Współpraca pokazała, że nawet konkurenci mogą połączyć siły w celu uzyskania dużych kontraktów rządowych.
Tymczasem po II wojnie światowej firma Martin Co. skupiła się na własnych celach. Opracowali rakiety takie jak Tytan. Stworzyli systemy elektroniczne dla rządu USA. Za czasów Martina Marietty zakres działalności uległ poszerzeniu. Zbudowali lądowniki marsjańskie Viking. Stworzyli statek kosmiczny Magellan dla Wenus. Zaprojektowali i wyprodukowali także zewnętrzne zbiorniki paliwa do promu kosmicznego. Projekty te wymagały precyzji, którą niewiele innych było w stanie zapewnić.
Komercyjne usługi wystrzeliwania w przestrzeń kosmiczną pojawiły się w połowie lat 90. Lockheed Martin utworzył spółkę joint venture o nazwie International Launch Services. Połączyli siły z rosyjskimi firmami. Energia i Chrunichev włączyli się do tego projektu. Celem była promocja komercyjnych startów w kosmos. Była to wczesna próba przezwyciężenia zimnowojennych podziałów w sektorze komercyjnym.
Historia tej firmy to mieszanka konieczności militarnej i ambicji handlowych. Przetrwał niemal upadek w latach 70. Zdominowała dziedzinę technologii stealth. Pomogła w badaniu Układu Słonecznego. Na tych konkretnych osiągnięciach buduje się dziedzictwo.
„Ogromna pomoc rządu USA” była ostatnią deską ratunku, która uratowała Lockheed przed bankructwem podczas kryzysu L-1011.
Program F-22 Raptor z Boeingiem udowodnił, że sojusze strategiczne mogą prowadzić do powstania zaawansowanego sprzętu wojskowego. Wspomniano o joint venture z firmami rosyjskimi
