Letnie upały budzą kontrowersje. Rozmowy na tarasach i rodzinne obiady nieuchronnie schodzą na temat kosztów życia i sposobów ochrony siły nabywczej. Gorzkim tematem, który wciąż powraca, jest pogląd, że osoby powracające do pracy są w rzeczywistości biedniejsze, ponieważ ich świadczenia socjalne są znacznie obcinane.
To przekonanie jest mocno zakorzenione. Zwłaszcza teraz, gdy rząd promuje Allocation de solidarité unifiée, presja na system redystrybucji jest bardzo duża. Krytycy twierdzą, że obecny system aktywnie zniechęca do zatrudnienia. Logika jest taka: czynsz, rachunki za media i jedzenie pochłaniają tak dużo, że całkowity koszt świadczeń jest wyższy niż płaca minimalna.
Liczby mówią co innego.
Dlaczego pułapka ubóstwa to mit dla pracowników pełnoetatowych
Jeśli sporządzisz prawdziwy bilans, plotka się rozpadnie. OFCE (Francuska Rada ds. Badań Ekonomicznych) przeprowadziła analizę budżetów gospodarstw domowych o dwudziestu różnych profilach. Przyjrzeli się osobom samotnym, parom, rodzinom z dziećmi i bez dzieci oraz różnym poziomom dochodów. Test był prosty: porównaj dochód do dyspozycji gospodarstwa domowego przed podpisaniem umowy o pracę na pełny etat przy Smic (płaca minimalna) i bezpośrednio po niej.
Wynik jest spójny. Tak, uzyskanie wynagrodzenia będzie skutkować zmniejszeniem lub wyeliminowaniem niektórych świadczeń. Ten cios jest prawdziwy. Ale pokrywane jest z wynagrodzenia brutto. We wszystkich symulowanych scenariuszach miesięczny dochód do dyspozycji gospodarstw domowych wzrósł. Mówimy o podwyżkach sięgających kilkuset euro.
Model OFCE jest celowo konserwatywny. Zakłada, że osoby fizyczne otrzymują wszystkie świadczenia, do których są prawnie uprawnione, przed rozpoczęciem pracy, maksymalizując w ten sposób potencjalne straty w momencie rozpoczęcia pracy. Pomija także bezpośrednie koszty zatrudnienia: koszty opieki nad dziećmi, paliwo na dojazdy czy koszty posiłków szkolnych.
Ten wyjątek ma znaczenie. Model nie uwzględnia także korzyści finansowych związanych ze statusem pracownika. Bony na posiłki, częściowy zwrot kosztów transportu publicznego, dostęp do zakładowego ubezpieczenia zdrowotnego oraz kumulacja uprawnień do przyszłych świadczeń emerytalnych lub zasiłków dla bezrobotnych nie są uwzględniane w kolumnie „zysk”.
Gdyby dodać te równoległe świadczenia, przewaga finansowa wynikająca z pracy w porównaniu z korzystaniem z siatki zabezpieczenia społecznego byłaby jeszcze bardziej wyraźna.
Jak naprawdę działa matematyka
Dyskusja często opiera się na percepcji, a nie na rachunkowości. Kiedy pracownik zaczyna zarabiać płacę minimalną, natychmiastowym efektem wizualnym jest zmniejszenie świadczeń. To przypomina karę.
Ale bilans mówi co innego. Dochody brutto z pełnego etatu w Smic systematycznie przekraczają wartość utraconych świadczeń. „Premia” za aktywność zawodową zostaje zachowana. Obecne ramy społeczno-gospodarcze w dalszym ciągu nagradzają zatrudnienie.
Istnieje jednak niuans, o którym należy pamiętać. Niniejsza analiza obejmuje umowy o pracę na pełen etat. Dynamika może być inna w przypadku osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin lub osób samozatrudnionych o bardzo niskich dochodach, w przypadku których obniżki świadczeń mogą nie zostać w pełni zrekompensowane niższymi wynagrodzeniami brutto. Jednak w przypadku standardowego przypadku pełnego zatrudnienia za płacę minimalną dane są jasne: praca opłaca się więcej.
Nadchodzące reformy prawdopodobnie zmienią mechanikę. Pojedyncze świadczenie może załagodzić „przeskoki” w systemie świadczeń, ale podstawowa zasada ekonomiczna sprawdzona przez OFCE pozostaje aktualna. W przypadku standardowej pracy na pełny etat wygrywa wynagrodzenie.
Strach, że praca czyni cię biedniejszym, rezonuje emocjonalnie. Wpisuje się w narrację o zepsutym systemie. Kiedy jednak odłożysz emocje na bok i spojrzysz na zimne liczby dotyczące dochodu do dyspozycji, motywacja do pracy nadal będzie obecna. Co więcej, jest silniejszy niż większość ludzi myśli.
Dlaczego argument dotyczący wynagrodzeń i świadczeń pomija prawdziwy problem finansowy
Matematyka działa tylko przy założeniu twardego scenariusza: pracownik otrzymuje dokładnie tyle, ile wynosi ustawowo określona płaca minimalna (płaca minimalna) i nie ma innych źródeł dochodu. To teoretyczne minimum, a nie sprawdzenie rzeczywistości. Większość pracowników sektora prywatnego nie mieści się w tym punkcie odniesienia. Doświadczenie zwiększa dochód. Premie za wyniki kumulują się. Rozwój kariery robi swoje. W ciągu kilku lat różnica między tym, co dana osoba faktycznie otrzymuje, a rządową siatką bezpieczeństwa znacznie się zwiększyła.
Debata publiczna nieustannie wskazuje na system zabezpieczenia społecznego jako głównego winowajcę. To jest odwrócenie uwagi. Prawdziwym punktem tarcia nie jest zbędne państwo solidarnościowe. Jest to rozbieżność pomiędzy stałymi, niemożliwymi do skompresowania wydatkami a stagnacją dochodów na poziomie podstawowym.
Twój czynsz nie spada dlatego, że masz pracę. Rachunki za media nie są dostosowywane do Twojej listy płac. W przypadku średniej i niższej klasy średniej wydatki te pochłaniają płynność niezbędną do przetrwania. Główną dźwignią zapewnienia wypłacalności gospodarstw domowych pozostaje powrót na rynek pracy. Jednak sama praca nie chroni przed niestabilnością, jeśli płace są zbyt niskie, aby pokryć podstawowe potrzeby.
Debata zmierza w złym kierunku. Powinniśmy spierać się o harmonogramy wynagrodzeń i jakość ścieżek kariery, a nie o likwidację minimalnej gwarancji zabezpieczenia życia.
Politycy i komentatorzy często przedstawiają to jako wybór między „pracą” a „korzyściami”. Ta dychotomia jest fałszywa. Możesz mieć jedno i drugie. W rzeczywistości oba są potrzebne. Silna siatka bezpieczeństwa zapobiega całkowitemu załamaniu, a konkurencyjne wynagrodzenia stanowią prawdziwe paliwo.
Gdzie tak naprawdę leży dźwignia?
– Optymalizacja siatek wynagrodzeń : Zwiększenie dolnych limitów dla poszczególnych zawodów i ról.
– Rozwój kariery : Tworzenie jaśniejszych ścieżek od wynagrodzenia na poziomie podstawowym do średniego.
– Stabilizacja wydatków : Rozwiązanie problemu strukturalnego wzrostu kosztów mieszkań i mediów, przewyższającego wzrost wynagrodzeń.
Atak na sieć zabezpieczeń społecznych jest prostym chwytem retorycznym. I przeważnie się myli. Dane dotyczące salda finansów osobistych pokazują, że większość pracowników nie obciąża systemu. Płacąc za podstawowe usługi, starają się nie utonąć.
Czy zatem ten dowód matematyczny coś zmienia? Powinno. Eliminuje to ocenę moralną z równania. Pokazuje, że narracja „leniwego pracownika” nie wytrzymuje konfrontacji z tabelą w dokumencie elektronicznym. Pytanie, czy letnia debata w końcu przestanie skupiać się wokół starych argumentów o świadczeniach socjalnych i przejdzie w stronę naprawy sytuacji płacowej. Zobaczmy.
