Steve Jobs nie ukrywał swojej choroby. Po prostu nie pokazywał tego światu, dopóki nie został do tego zmuszony.
W 2003 roku lekarze zdiagnozowali u niego rzadką postać raka trzustki. Nie jest to agresywny osobnik, który atakuje bez ostrzeżenia. Był to guz neuroendokrynny trzustki. Ona rośnie wolniej. Jest to trudniejsze do wykrycia na wczesnym etapie, ponieważ objawy są niejasne. Lub nieobecny aż do późnego etapu.
Początkowo Jobs wybrał niekonwencjonalną ścieżkę. Opóźnił operację o dziewięć miesięcy. Próbował alternatywnych metod leczenia. Zmiany w diecie. Akupunktura. Nic nie pomogło. Do 2004 roku guz urósł. W końcu zdecydował się go usunąć.
To był dopiero początek.
Rak trzustki ma nieprzyjemny zwyczaj nawrotów. W 2009 roku stan Jobsa ponownie się pogorszył. Rak rozprzestrzenił się na wątrobę. Potrzebował przeszczepu. Na zabieg udał się do centrum medycznego w Tennessee. Operacja zakończyła się sukcesem. Wkrótce wrócił do pracy.
Ale szkoda została wyrządzona.
W styczniu 2011 roku Jobs udał się na zwolnienie lekarskie. Przez kilka miesięcy nie pojawiał się publicznie. Akcje Apple spadły. Inwestorzy zgadywali. Czy wróci? Zarząd potrzebował planu. Zatrudnili Tima Cooka na stanowisko dyrektora generalnego, podczas gdy Jobs pozostał prezesem zarządu.
Potem przyszedł sierpień 2011. Jobs zrezygnował ze stanowiska dyrektora generalnego. Przytoczył te same problemy zdrowotne, co wiele lat temu. Rak nie zniknął. Wrócił.
Dwa miesiące później już go nie było.
Steve Jobs miał 56 lat. Przyczyna? Powikłania spowodowane rakiem trzustki.
Dlaczego jest to ważne teraz?
Ponieważ jego historia zmieniła sposób, w jaki mówimy o zdrowiu w technologii. O przywództwie. O śmiertelności.
Jobs był znany ze swojej kontroli. Kontrolował produkty. Kontrolował narrację. Nie mógł kontrolować swojego ciała.
Opóźnienie w leczeniu. Poleganie na niesprawdzonych środkach. Ostatnia operacja. Przeszczep. Rezygnacja. Śmierć.
Jest to harmonogram, który do dziś nie daje spokoju lekarzom.
Niedawno badania wykazały, że wczesne wykrycie guzów neuroendokrynnych trzustki prowadzi do lepszych wyników. Guz Jobsa występował rzadko. Rosła powoli. Ale nie była nieszkodliwa.
Jego śmierć uwydatniła przepaść między jego publicznym wizerunkiem a prywatnymi zmaganiami.
Apple przez lata nie ujawniał dokładnej diagnozy. Rozmawiali o „problemach zdrowotnych”. Generał Zamazany. Bezpieczna.
Opinia publiczna nie była świadoma dziewięciomiesięcznego opóźnienia. Nie wiedziałam o przeszczepie wątroby. Nie wiedziałem, jak blisko był śmierci kilka razy.
To krycie stało się standardem w Dolinie Krzemowej.
Prezesi nie mówią o chemioterapii. Nie mówią o raku trzustki. Mówią o wizji. O destrukcji. O zyskach kwartalnych.
Z Jobsem było inaczej. Nie dlatego, że mówił otwarcie. Ale dlatego, że jego milczenie było tak głośne.
Ludzie zastanawiali się, dlaczego nie zareagował wcześniej.
Po co czekać dziewięć miesięcy?
Odpowiedź nie jest prosta. Strach? Negacja? Kontrola? Wszystkie powyższe.
A może po prostu arogancja geniusza.
Zbudował najcenniejszą firmę na świecie. Nie mógł się uratować.
W tym tkwi ironia.
Dziś jego śmierć wykorzystywana jest do propagowania idei wczesnych badań przesiewowych w kierunku raka. O przejrzystość w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Za uznanie, że zdrowie nie jest pozycją w bilansie.
Ale rozmowa się nie skończyła.
Nowe przypadki
