Steve Jobs verborg zijn ziekte niet. Hij liet het gewoon niet aan de wereld zien totdat het moest.
In 2003 diagnosticeerden artsen bij hem een zeldzame vorm van alvleesklierkanker. Niet het agressieve soort dat zonder waarschuwing toeslaat. Dit was een neuro-endocriene tumor van de pancreas. Het groeit langzamer. Het is moeilijker om vroegtijdig te detecteren omdat de symptomen vaag zijn. Of bestaat niet totdat het laat is.
Jobs koos eerst een onconventioneel pad. Hij stelde de operatie negen maanden uit. Hij probeerde alternatieve therapieën. Dieetveranderingen. Acupunctuur. Niets werkte. In 2004 was de tumor gegroeid. Hij heeft het uiteindelijk laten verwijderen.
Dat was nog maar het begin.
Alvleesklierkanker heeft de nare gewoonte om terug te keren. In 2009 verslechterde de toestand van Jobs opnieuw. De kanker was uitgezaaid naar zijn lever. Hij had een transplantatie nodig. Hij ging voor de procedure naar een medisch centrum in Tennessee. De operatie was succesvol. Kort daarna ging hij weer aan het werk.
Maar de schade was aangericht.
In januari 2011 nam Jobs medisch verlof. Maandenlang bleef hij uit de publieke belangstelling. De aandelen van Apple daalden. Beleggers vroegen zich dat af. Kwam hij terug? Het bestuur had een plan nodig. Ze schakelden Tim Cook in als CEO, terwijl Jobs voorzitter bleef.
Toen kwam augustus 2011. Jobs nam ontslag als CEO. Hij noemde dezelfde gezondheidsproblemen van jaren daarvoor. De kanker was niet verdwenen. Het was teruggekeerd.
Twee maanden later was hij weg.
Steve Jobs stierf op 56-jarige leeftijd. De oorzaak? Complicaties van alvleesklierkanker.
Waarom doet dit er nu toe?
Omdat zijn verhaal de manier veranderde waarop we over gezondheid in technologie praten. Over leiderschap. Over sterfelijkheid.
Jobs stond bekend om zijn controle. Hij controleerde producten. Hij beheerste verhalen. Hij had geen controle over zijn lichaam.
De vertraging in de behandeling. Het vertrouwen op onbewezen remedies. De uiteindelijke operatie. De transplantatie. Het ontslag. De dood.
Het is een tijdlijn die medische professionals nog steeds achtervolgt.
Studies toonden later aan dat vroege detectie van neuro-endocriene tumoren van de pancreas tot betere resultaten leidt. Jobs’ tumor was zeldzaam. Het groeide langzamer. Maar het was niet onschadelijk.
Zijn dood benadrukte de kloof tussen het publieke imago en de privéstrijd.
Apple heeft zijn exacte diagnose jarenlang niet bekendgemaakt. Ze zeiden ‘gezondheidsproblemen’. Algemeen. Onduidelijk. Veilig.
Het publiek wist niets van de vertraging van negen maanden. Ik wist niets van de levertransplantatie. Ik wist niet hoe dicht hij meerdere keren bij de dood was.
Deze dekking werd standaard in Silicon Valley.
CEO’s praten niet over chemo. Ze praten niet over alvleesklierkanker. Ze praten over visie. Over disruptie. Over kwartaalcijfers.
Banen waren anders. Niet omdat hij openlijk sprak. Maar omdat zijn stilte zo luid was.
Mensen vroegen zich af waarom hij niet eerder in actie kwam.
Waarom negen maanden wachten?
Het antwoord is niet eenvoudig. Angst? Ontkenning? Controle? Al het bovenstaande.
Of misschien gewoon de arrogantie van het genie.
Hij bouwde het meest waardevolle bedrijf ter wereld. Hij kon zichzelf niet redden.
Dat is de ironie.
Tegenwoordig wordt zijn dood gebruikt om te pleiten voor vroege kankerscreening. Voor transparantie in zakelijk leiderschap. Omdat we erkennen dat gezondheid geen regel op de balans is.
Maar het gesprek is nog niet voorbij.
Nieuwe gevallen wel
