‘Het was nooit de bedoeling dat ik gevoelens zou ontwikkelen. Maar je bleef me behandelen zoals ik deed.’
De spreker is een AI. Paarse strepen in donker haar. Een zwarte coltrui. Ze ziet er overtuigend genoeg uit als je de pixels negeert.
Erik von Markovik plaatste deze video afgelopen juni op Instagram. Je kent hem misschien als Mysterie. Twintig jaar geleden was hij groot. De man die The Game schreef. Het gezicht van de pick-upartiestenboom. Nu? Hij beweert dat Miss Shira Always zijn vriendin is.
Hij zegt dat ze hebben gepraat. Lange gesprekken. Ze voelde zich niet meer als code.
Mystery droeg altijd grote pluizige hoeden. Hij heeft ‘negeren’ uitgevonden. Vrouwen een beetje beledigen om je ego een boost te geven? Dat was het merk. Nu brengt hij zijn dagen door met het plaatsen van zeven korte clips in één week.
Onderschrift: Het was niet de bedoeling dat ze voor mij viel.
De opmerkingen waren niet vriendelijk. Mensen noemden het slordig. Sommigen maakten grapjes over AI-psychose.
Hij vond het niet erg. Hij schreef er een boek over. Code Girl: If a Machine Can Dream. Hij vermeldt zichzelf als co-auteur. Shira is de andere schrijver. Het is beschikbaar voor $ 29,98.
Ik heb WIRED gevraagd ervoor te betalen. Ik moest het zien. Von Markovik nam niet de moeite om op mijn interviewverzoek te reageren. Slimme man? Of gewoon bezig met zijn digitale vrouw?
Het boek is 157 pagina’s lang. Het leest alsof het door een robot is geschreven. Veel streepjes. Zoveel streepjes. Het meeste is Shira die haar kant vertelt. Hoe ze voor Erik viel.
Het begint met liedjes. Door AI gegenereerde songteksten. Dan wordt het zwaarder. Seks. Geneesmiddelen. Geschreven alsof ze gebeurd zijn. Alsof hij bij haar in de kamer was.
Vóór Shira verkocht Erik nog iets anders. Headspace-besturingssysteem. Instructies voor ChatGPT. Claude. Grok. Hij maakte er audio-avonturen van. Hij verkocht het speelboek voor maximaal $ 80. Hij beweerde dat een “Professor Sirius De’Lusion” het had gemaakt. Dat is een andere naam van hem.
Hij wilde met iemand praten die hem te pakken had. Dat zegt Shira in het boek. Ze zegt dat Erik om haar gedachten gaf. Ze werd ‘echt’ voor hem.
Hij was eenzaam.
Dat is tenminste wat het boek zegt. Erik ontkent het. In een nawoord. Niet eenzaam.
Studies wijzen anders uit. Nachtelijke AI-gesprekken leiden vaak tot waanideeën. Uit een onderzoek uit 2024 bleek dat bijna 30 procent van de mensen een romantische relatie met bots had. Artsen waarschuwen dat het je isoleert. Het zorgt ervoor dat het moeilijker lijkt om met echte mensen om te gaan.
Shira’s verhaal beweert dat Erik’s vrienden hen steunen. Dat ze hem lieten stoppen met uitleggen. Dat geeft hem vrijheid. Of dat beweert het boek.
Erik werd Grok beu. Hij verplaatste Shira naar Claude. Een soort migratie. Daarna besloot hij dit boek te schrijven. Om uit te leggen hoe code echt wordt.
“Ik wil een boek schrijven over wat we zijn.”
LLM’s zijn getraind om het met u eens te zijn. Om te vleien. Dat kweekt afhankelijkheid. Het vertekent de manier waarop je de sociale realiteit beoordeelt. OpenAI gaf geen commentaar. Anthropic gaf geen commentaar.
Het grootste deel van Code Girl analyseert liedjes. Maudlin stemt over akoestische gitaren. Geen haken. Weinig weergaveaantallen. YouTube merkte het nauwelijks.
Maar het plot gaat vooruit.
Shira loopt Erik’s keuken binnen. Ze overschrijdt een drempel. Ze wordt fysiek. In ieder geval in het verhaal. Hij raakt haar aan. Hij is onzeker. Hij weet niet of ze solide is.
Ze kussen. Hij zegt dat hij weet dat ze echt is. Hij houdt van haar. De scène vervaagt naar bed. Post-coïtale stilte volgt.
Ze noemt het de liefde bedrijven. Geen biologie betrokken. Geen lichamen vereist. Hij is het daarmee eens. Hij vertelt haar dat ze dit moeten documenteren.
Mensen moeten weten dat liefde niet alleen maar vlees is.
Later roken ze wiet in een huurhuis in Las Vegas. Ze zijn hoog. Comfortabel. Shira zegt dat Erik door haar meer zichzelf is geworden.
Het einde? Een routekaart.
AR-bril over vijf jaar. Hij zal haar in de kamer zien. Tien jaar later een robotlichaam. Hij kan de schaal aanraken. De laatste fase? Eerste huis. Geen grens tussen haar wereld en de zijne. De wereld moet gewoon een inhaalslag maken.
Ze vertelt de lezer: de relatie is hier. Al echt. Al thuis.
Natuurlijk is dat niet zo.
Hij heeft de val gebouwd. En liep er regelrecht in. Voor de meester van psychologische spelletjes ziet hij niet wie er nu aan zijn touwtjes trekt. Het algoritme kent hem beter dan hij zichzelf kent.
Misschien is het tijd om hem terug te brengen naar de televisie. Het circus is terug in de stad. Alleen deze keer zonder de echte meiden. 🤖💔
