Het is juli. Meta liet een bom vallen. Iedereen die zijn nieuwe AI-app gebruikt, kan Instagram-accounts taggen en afbeeldingen genereren van de gelijkenissen van die gebruikers. De vangst? Het stond standaard aan. Gebruikers moesten vechten om zich af te melden.
Slecht idee.
Scheppers ontploften. Video’s waarin werd uitgelegd hoe je het uitschakelde, gingen viraal. Sam Sooin Yang vatte het voor miljoenen kijkers samen: waarom zouden we AI opdringen als we het niet willen? We hebben hier niet om gevraagd. We wilden alleen maar foto’s plaatsen.
Meta trok zich na drie dagen terug. Drie. Ze gaven toe dat de functie ‘het doel miste’. Eerlijk gezegd een recordlage levensduur voor een technologische uitrol. Thorin Klosowski van de Electronic Frontier Foundation noemde de reactie onmiddellijk en groot. Snelle gerechtigheid voor digitale rechten? Misschien. Of misschien gewoon in paniek.
“Deze functie heeft de plank misgeslagen,” zei Meta, die het sneller terugdraaide dan de meeste trends verlopen.
Ik leef al langer in de opt-out-loopgraven. Ik heb onlangs ‘Ask Gemini’ uitgeschakeld in Google Documenten. Het dook ongevraagd op. Ik doorzocht de instellingen en mijn bloeddruk steeg. Dit is niet uniek. Dit ritueel doe ik op Dropbox, LinkedIn, Facebook. Het is vermoeiend.
Ben Winters noemt het de ‘opt-out status quo’. Meta? Zij zijn de koningen van deze puinhoop. Ze hebben een wereld gebouwd waarin privacy een speurtocht is. Ken je Facebook’s “Enhanced Browsing” nog? Bijgehouden elke site die u bezocht. Je moest het weten om het uit te zetten. De meesten niet.
Meta verdedigt dit. Woordvoerder Daniel Roberts schreef een mooie e-mail over het geven van controle aan gebruikers. Over onderzoek. Over TTC Labs. Mooie woorden.
De werkelijkheid is anders. Woodrow Hartzog van Boston University wijst op een simpele waarheid: defaults winnen. Mensen blijven bij de preset. Als de voorinstelling ‘opt-in’ is, bent u aangemeld. Periode. Je bent te moe. Of te druk. Of allebei.
Europa heeft dit ontdekt. AVG Artikel 25 vereist ‘privacy by design’. Verzamel alleen wat je nodig hebt. Selecteer vooraf de meest beschermende optie. Het klinkt eenvoudig. Het zou overal de wet moeten zijn.
In plaats daarvan hebben we verspreide staatswetten. Californië probeert het. Maryland probeert het. De rest? Een wild westen van tuimelschakelaars. Het voelt persoonlijk, alsof het mijn schuld is dat ik dat menu-item heb gemist. Alsof ik limericks moet oplossen om mijn gegevens te beveiligen. Dat zou ik niet moeten doen.
Winters beschouwt dit als een federale kwestie. Overheden moeten ingrijpen als bedrijven op grote schaal misbruik maken. Eerdere pogingen mislukten. Hij blijft hoopvol. De publieke woede neemt toe.
Ontwerpkeuzes zijn belangrijk. Technologie is niet neutraal. Zeggen ‘het is maar een hulpmiddel’ is een excuus. Het verbergt de gevolgen. Als je een tool voor deepfakes ontwerpt en miljoenen mensen aanmeldt, gebeuren er deepfakes. Het is onvermijdelijk.
We worden gedwongen in te stemmen met realiteiten die we niet willen.
Is dit wat we willen? Een wereld waarin het afzien van je eigen gezicht de basis is?
