De New York, New Haven en Hartford Railroad Company was niet zomaar een vervoerder. Het was decennialang de dominante spoorwegmacht in het zuiden van New England. Het opereerde via een dicht netwerk in New York en de staten New England. Maar het overleefde het niet. Het bedrijf viel in 1969 uiteen in de Penn Central Transportation Company. Die fusie moest het redden. Dat gebeurde niet.
Een lappendeken van kleine lijnen
De spoorlijn is niet vanaf nul opgebouwd. Het groeide door kleinere lijnen in te slikken. Het proces begon met de Hartford and New Haven Railroad in 1834. In de loop van de tijd werden ongeveer 125 kleine spoorwegen opgenomen in de groeiende entiteit.
In 1872 werd de fusie officieel. De New York and New Haven Railroad Company sloot zich aan bij de Hartford en New Haven. Hierdoor ontstonden de New York, New Haven en Hartford. Het resultaat was een enorm systeem. Het controleerde uiteindelijk 3.000 kilometer hoofdspoor. Dat is 2.900 kilometer stalen spoor.
De eerste elektrificatie
Het bedrijf probeerde te moderniseren. Het was gewaagd. Tussen 1907 en 1914 elektrificeerde het de sporen tussen New York en New Haven. Dit was een mijlpaal op technisch gebied. Het was de eerste keer dat een hoofdspoorlijn in de Verenigde Staten werd geëlektrificeerd.
Elektrische treinen waren sneller. Ze waren schoner. Zij waren de toekomst. Maar aan de technologie zat een hoog prijskaartje. De onderhoudskosten stegen enorm. De infrastructuur was complex. De financiële last was zwaar.
De snelwegafsnijding
Spoorwegen kregen te maken met concurrentie. Auto’s werden gemeengoed. De Connecticut Turnpike werd in 1959 geopend. Het vormde een directe bedreiging. Reizigers gaven de voorkeur aan het gemak van de snelweg. De spoorlijn verloor inkomsten. Hij kon niet concurreren met de flexibiliteit van de auto.
In 1961 was de financiële druk te groot. Het bedrijf is een faillissementsprocedure ingegaan. Het was een vroeg waarschuwingssignaal. Het model was kapot.
De Penn Central-fusie
Het faillissement maakte geen einde aan het verhaal. Het leidde tot een grotere puinhoop. In 1969 fuseerden de New York, New Haven en Hartford met de Penn Central Transportation Company. Penn Central zelf was een reus, ontstaan in 1968 door het samenvoegen van de New York Central Railroad en de Pennsylvania Railroad.
Deze fusie moest een onverslaanbaar netwerk creëren. Het mislukte. Slechts twee jaar later ging Penn Central failliet. In 1971 werden de passagiersdiensten overgenomen door Amtrak. De federale overheid kwam tussenbeide. Het was een openbare dienst, geen particuliere onderneming.
In 1976 werden de resterende activa samengevoegd tot de Consolidated Rail Corporation. Deze entiteit, bekend als Conrail, combineerde vijf andere lijnen. De oorspronkelijke spoorlijn was verdwenen. Zijn erfenis bleef in de sporen en de routes die het ooit domineerde. Het verhaal van de New York, New Haven en Hartford is een les in schaalgrootte. Grootte garandeert geen overleving. Het maakt de val alleen maar groter.
