Marc Rosenblum is er niet meer. De senior statisticus van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid verliet het bureau dit weekend en hij nam niet de moeite zijn redenen te verbergen.
Zijn ontslagbrief, geplaatst op LinkedIn, noemt het beleid van de Trump-regering een ‘oorlog tegen immigranten’. Het noemt het ook een oorlog tegen federale werknemers. Een oorlog tegen feiten. Hij maakte zelfs melding van de situatie in Iran en enige ‘schaamteloze corruptie’.
Het is niet alleen een lijst met grieven. Het is een specifieke beschuldiging gericht tegen een van de meest ondoorzichtige hoeken van de federale overheid.
Waarom een statisticus stopte
Rosenblum was niet een of andere junior analist. Hij was de uitvoerend directeur van het Office of Homeland Security Statistics (OHSS). Het was zijn taak om de puinhoop te begrijpen.
DHS is een enorm, gefragmenteerd beest. Het heeft 22 verschillende samenstellende agentschappen. Iedereen verzamelt gegevens op een andere manier. Ieder houdt zijn cijfers opgesloten in silo’s.
Rosenblums taak was om die muren af te breken. Hij wilde precies weten hoeveel verbodsbepalingen er door de kustwacht in Miami plaatsvonden. Hij wilde weten wie er overstak: Cubaans, Haïtiaans, Nicaraguaans, Venezolaans? Vervolgens wilde hij dat in kaart brengen tegen de stroom mensen die de zuidwestelijke grens overstaken.
Het was een technische klus. Een dataconsolidatiemissie.
“Hij had een van de meest interessante aanklachten”, vertelde een voormalige collega aan WIRED. Het doel was gedetailleerde transparantie. Interne zichtbaarheid.
Maar de omgeving veranderde.
Het kantoor, dat onder Biden was uitgegroeid tot 45 medewerkers, begon te krimpen. De gegevensstroom stopte. En Rosenblum, die bij zijn start in 2023 zoveel mogelijk openheid had beloofd, kon dat niet waarmaken.
Het datavacuüm
Kijk vandaag nog op de website van OHSS. Het is statisch.
De laatste update was 11, 20 februari 2025. Slechts enkele weken na de tweede Trump-termijn.
ICE-detentienummers? Vastgelopen.
Ontmoetingen met de grenspolitie? Vastgelopen.
DHS-repatriëringen? Vastgelopen.
Als er later toch informatie uitlekt, is dat afkomstig uit rechtszaken over de Freedom of Information Act. Het is vaak vlekkerig. Onvolledig. Onbetrouwbaar.
David Bier van het Cato Instituut zei het in november botweg tegen NOTUS : “Er is geen verantwoordelijkheid. Geen manier om dit te beoordelen. Geen publiek begrip over wat er werkelijk aan de hand is, afgezien van samengestelde persberichten.”
Rosenblum is niet zomaar stilletjes vertrokken. Hij benadrukte de mensen die achterbleven. Zijn collega’s zijn ‘uitstekende federale ambtenaren’, schreef hij. Slim. Missiegericht. Werken in wat hij een ‘vijandige werkomgeving’ noemde.
Ze produceren resultaten van hoge kwaliteit. Of probeer het.
Een geschiedenis van afwijkende meningen
Rosenblum is niet de eerste hoge DHS-functionaris die tijdens deze termijn naar buiten komt en iets zegt. Maar hij is een van de eersten die zich zo uitspreekt over waarom.
Waarnemend ICE-directeur Todd Lyons vertrok. Er zijn meerdere waarnemende FEMA-chefs langs geweest. Kristi Noem vertrok onder schandaal. Corey Lewandowski vertrok.
De meesten van hen lieten geen open brieven achter op LinkedIn. Kristi Noem noemde geen ‘oorlog tegen de feiten’. Ryan Schwank, een ICE-advocaat, brak de gelederen om voor het Congres te getuigen over een mislukt trainingsprogramma. Maar hij was zeldzaam.
Rosenblum voegt zich nu bij Schwank in de gelederen van publieke critici.
Hij is niet nieuw met deze waarschuwingen. Voordat hij ooit lid werd van de regering-Trump, getuigde hij in 2015 voor de Senaat. Zijn boodschap was technisch maar verschrikkelijk.
Massale deportatie is riskant. Duur. Wreed.
“Het deportatiedilemma is dat een meer humane handhaving fundamenteel op spanning staat met een strengere immigratiecontrole”, schreef hij destijds.
Je kunt geen mensen verwijderen zonder schade aan te richten. Over gezinnen. Over gemeenschappen. Over de economie.
De economische kosten
Rosenblum heeft altijd naar de cijfers gekeken. En de cijfers vertellen een specifiek verhaal.
De angst verspreidt zich. Het bereikt immigranten die niets met handhavingsacties te maken hebben. Het bereikt gezinnen die niet worden vastgehouden. Het bereikt kinderen die het zien gebeuren.
Twee derde van de illegale immigranten werkt. Zij maken deel uit van de arbeidsmarkt.
Als je ze verwijdert, breekt de markt. Het creëren van banen stagneert.
Rosenblum haalde schattingen aan die suggereerden dat het deporteren van alle 11 miljoen immigranten zonder papieren de Amerikaanse beroepsbevolking met 6,4 procent zou verminderen. Het zou het reële bbp met 1,6 biljoen verminderen.
Dat is 5,7 procent van de gehele Amerikaanse economie.
Dit was niet alleen een beleidsanalyse. Het was een waarschuwing.
Het is ook een hoeksteen van het platform waar Donald Trump in 2020 op draaide. En opnieuw in 2024.
De wrijving is onvermijdelijk. Je wilt strikte controle. Je wilt massale verwijdering. Je wilt ook een functionerende economie. Je kunt niet altijd beide hebben.
Reactie van de afdeling
Heeft het ministerie van Binnenlandse Veiligheid er zorg voor gedragen dat Rosenblum vertrok?
Een woordvoerder gaf het standaard non-antwoord.
“Mensen zijn altijd welkom met hun mening”, aldus de verklaring. “Dat maakt het nog niet juist of feitelijk. We geven geen commentaar op persoonlijke beslissingen.”
Rosenblum reageerde niet op verzoeken om commentaar. Maar de stilte van het DHS zegt ook iets.
Luis Miranda, een voormalig DHS-woordvoerder uit het Biden-tijdperk, ziet het grotere plaatje.
“Marc was precies wat elke Amerikaan wil in een carrière als ambtenaar”, zei hij. “De regering-Trump regeert door feiten het zwijgen op te leggen die niet in overeenstemming zijn met de retoriek.”
De schade is reëel. En de mensen die belast zijn met het volgen van die schade gaan weg of worden gedempt.
De gegevens worden niet meer bijgewerkt. De cijfers bevriezen. De oorlog tegen immigranten, zoals Rosenblum het uitdrukte, gaat door. Maar niemand telt.
